باران

مردی به وسعت یک کتابخانه. همین توصیف برای روان‌شاد احمد سمیعی گیلانی(1299- 1402) کافی است تا در زوایای علمی، اخلاقی او درنگ کنیم. همچون نگاه ذره به خورشید؛
ای ذره تو در مقابل خورشید/ بیچاره چه می‌کنی بدین خُردی؛ تمثیل تمام عیار ویراستاری که روز تولدش «روز ویراستار» نام گرفته و کمترین ادای دین به این چهره ماندگار، ثبت این روز در تقویم رسمی کشور به عنوان «روز ملی ویراستار» است...

خوانش نشانه‌شناختی غزل «نام من عشق است ...» حسین منزوی

بر اساس نظریۀ مایکل ریفاتر

«تنهایی از ویژگی‌های آدمی است اما برای کسی که می‌خواهد گوش بسپارد، فریاد زندگی آن جاست. دو چیز وجود دارند که هرگز نباید از یاد بروند: بردباری؛ بدان معنا که بگذاریم رخدادها مسیر خود را پی گیرد و وفاداری به آنچه در آرزویش هستیم.»(نامه‌های عاشقانه یک پیامبر)

به مناسبت روز ملی بزرگداشت«رودکی»، از آموزه های حکیمانه او نوشته ایم که برای زندگی در روزگار ما نیز، مفید و راهگشایند

به جایگاه معلمی به نام دکتر محمدرضا راشد محصل رسیدن برای هر آموزگاری غبطه‌برانگیز‌ است. چهارشنبه 19 مهر 1402 پرونده زندگی‌اش را اجل در 87 سالگی بست، اما دانشجویان و دوستدارانش هرگز فراموش نمی‌کنند...

دستور خط فارسی و چالش‌های دهۀ سوم

به‌تازگی کتاب «دستور خط فارسی» پس از 20 سال (چاپ نخست:1381) با ویرایش جدید در دسترس فارسی‌زبانان قرار گرفت. فرهنگستان زبان و ادب فارسی در ویراست جدید اصلاحاتی هرچند اندک و دیرهنگام انجام داده که البته گامی به‌پیش است و درخور تقدیر. تحولات جامعه امروزی با سرعتی شتابناک، همه پدیده‌های انسانی را دگرگون کرده و در این میان، زبان فارسی نیز دستخوش تغییرات فراوانی شده است...

ویراستاری؛ زینت یا ضرورت؟!

تجربه بیش از نیم قرن آزمون و خطا، امروزه فن ویرایش را در ایران به نقطه سرنوشت‌سازی رسانده است. حوزه فراگیر نشر و ناشران معتبر، حساسیت لازم و اهمیت ویراستاری را لمس کرده و به کار بسته‌اند؛ هرچند ناقص و ناکافی. بسیاری هم هنوز ضرورتی برای ویراستاری نمی‌بینند و تلقی‌شان از ویرایش، کاری است در حد پیرایه و زینت و نه ضرورت!...

کودکان از خواب این افسانه بیداری ندارند
با که خواهد گفت مادر، قصه های دلنشین را؟ حسین منزوی

کریستیان بوبَن (۱۹۵۱ - ۲۰۲۲) شاعر مضامین کودکی، عشق و تنهایی، 23 نوامبر2022(چهارشنبه 2آذر1401) از میان ما رفت. بوبن از نویسندگانی بود که در کلمه‌به‌کلمه و سطربه‌سطر کتاب هایشان نسیمی رها‌یی‌بخش می‌وزد. جانت تازه می‌شود ...

حرم همان جایی است که عشق جریان دارد. نسیم امید می وزد.

از همه جا که رانده می‌شوی، آن‌جا پناه می‌بری. می‌توانی در آسمان بی‌نهایت آبی، چشم بدوزی و ستاره‌باران اشک‌هایت را ببینی...

می‌توانی بی‌صدا، صدایش بزنی و بغض گلوگیر و خفقان‌آورت را بشکنی...

از لرزش صدا و لب‌ها و دست‌هایت واهمه‌ای نداشته باش. هر چه در دل داری بر زبان بیاور. بگو از دست‌های جداماندۀ صبحگاهِ سردِ آبان. از چشم‌های غرق به خون که خیره ماند و در ابدیتی سرشار خاموش شد. از ثانیه‌های سوزناکی که تمام آرزوهایم آمیخته با اندوه و آه در خاک دفن شد.

من هم در غبار غمبار آن روز تیره و تار جا مانده بودم. دوباره به حرم یار برگشتم، تنهای تنها...

زمین و زمان متوقف شده بود. چه کار باید می‌کردم؟ نمی‌دانستم... چه باید می‌گفتم؟ نمی‌توانستم... کجا باید می‌رفتم؟

نمی‌شناختم...

یک‌شنبه، 22خرداد1401

💠به زحمت دو پلاستیک میوه را جابه جا می کرد و با عصا راه می رفت. با اشاره دستش، ترمز کردم و به سختی سوار شد. نشست و نفس عمیقی کشید. آرام دستی بر موهای سفیدش کشید و عصای پیری را گوشه ای تکیه داد. شنیدم چند بار دعای خیر و عافیت برایم کرد. کمی بعد کمکش کردم تا پیاده شود. دو پلاستیک میوه را هم دم درِ خانه اش تکیه دادم. کیف پولش را به شیوه مادربزرگ های دست و دل باز درآورد و گفت: «پسرم چقدر می شه؟»
نگاهم لحظه ای محو موهای سفید و چشم های شعله ورش ماند. پلکی زدم و با بغض گفتم: «حاج خانم! برای مادرم، فاتحه ای بخوان.»
همین جمله ام کافی بود تا زخمِ دلش سر باز کند و بغض اش سرریز شود. با لرزش لب هایش و پرده ای از اشک بر چشمانش گفت: «چند ماه پیش پسرم کرونا گرفت... بردیم بیمارستان ولی نموند. چشم هاش آبی بود و خوشگل... خیلی جوون بود...»
داغ پسرش تازه شده بود و دوست داشت از پسر جوانمرگش برایم بگوید؛ آن هم برای کسی که داغ مادر همیشه در دلش تازه است و جگرسوز ...
رودرروی هم راوی دردهای ناگزیر روزگار ایستاده بودیم؛ مادری داغدار پسرش، پسری داغدار مادرش...
چقدر گریه مادربزرگ ها آرام است و بی صدا اما عمیق و پنهان...

#نگارش_خلاق

زبان فارسی با داشتن 120 میلیون نفر گویشور در 29 کشور جهان، امروزه در رتبۀ ششم جهان است. همچنین گویش‌ها و لهجه‌های متنوع طی هزاران سال پیوند دهنده مردمان نواحی مختلف بوده است. در گونه‌شناسی زبان فارسی که  یکی از شاخه‌های زبان‌شناسی است، این پیش‌فرض وجوددارد که متون ادب فارسی در یک منطقه جغرافیایی نوشته نشده بلکه آثار تولید شده متاثر از زبان معیار مختص آن ناحیه بوده است. مثلا منطقه توس قرن 4-5 زادگاه زبانی اثری حماسی به نام شاهنامه فردوسی بوده یا نیشابور و به‌ویژه کدکن، آبشخور زبانی آثار عطار نیشابوری در قرن 6-7 است. از این لحاظ، منطقۀ پهناور خراسان و ماوراء‌النهر خاستگاه گویش‌هایی مثل بخارایی، سغدی، سمرقندی، خوارزمی، سکایی، بلخی، ختنی و... بوده که زیر چتر زبان فارسی جمع شده است. 

رنج تنها زمانی دلیلی موجه برای "وجود" و "بودن" دارد که به خاطر و با باوری معنوی و برای "شدن" به آن نزدیک شویم. در این حالت، رنج، به خودی خود مایه تسلی است، چرا که شما برای به دست آوردن چیزی بالاتر رنج می‌برید.